“سُنت” را قربانی “بدعت” نکنیم

جامک: خداداد ابراهیمی

آيا اين استدلال و برهان منشاء عقلاني دارد؟مگر دين اسلام،دين حيا و عفت نیست؟! مگر ائمه به ما دستور نداده اند که؛« کُونُوا زَيناً لَنا وَ لا تَکُونُوا شَيناً عَلَينَا.»:(مايه‌ی زينت ما باشيد نه باعث ملامت و سرزنش ما)

این شکل برگزاری آیین های سوگواری ماه محرم که با ترویج آداب و رسوم انحرافي، علاوه بر کمرنگ شدن روح حماسه حسيني، آن را به آداب و رسومی سطحی و بي‌محتوا تبدیل می کند، به شدت مذموم بوده و حتی فقها برخی از این موارد را حرام اعلام کرده‌اند. چرا که تحریف آیین ماه محرم و حوادث عاشورا، و بدعت در آیین های سوگواری سالارشهیدان(ع)، اعتقادات مردم را به بیراهه می برد جالب اینجاست سردمداران این نوع بدعت ها و تحریف های خطرناک ،اغلب مداحان و ذاکرین کم سوادی هستند که با تکیه بر احساسات مذهبی مردم و نیز با خیالپردازی ها و داستان سرایی های غیرمستند، دکان های دونبش پرآب ونانی راه انداخته‌اند و با آن درآمدهای میلیونی کسب می کنند .

عبور از گودال آتش با پای برهنه، تیغ زنی، قفل زنی،قمه زدن بر فرق کودکان،ملبس شدن به لباس جِن ها،نعره زدن،به هوا پریدن، دست وپا را غُل وزنجیرکردن، عریان شدن، رقصیدن در “تعزیه‌ی تحقیر شِمر”، تنظیم اشعارمداحی ها با سبک ترانه های غربی و… از اشکال نوین وعجیب و غریب این نوع از آیین سوگواری و عزاداری ماه محرم است که متاسفانه دربین عوام و برخی گردانندگان تعزیه ها و مداحان کاسبکار، درحال افزایش است و به نحوی سوال برانگیز، سنت های اصیل محرم و عاشورا را به حاشیه وفراموشی برده است. همان سنت های ناب عزاداری های ساده‌ی اسلاف ما که در شمع روشن کردن ها،سینه زنی های بی ریا، نذری های بدون تشریفات، شربت های هِل و گلاب و نوحه های سوزناکی که فقط عصاره‌ی یک ترجیع بند بود: ” یاحسین ! ” اینک که رسوخ فرهنگ عوام و مخدوش شدن محتوای عزاداری های ماه محرم،رواج خرافه و امور موهن دراین سوگواری ها، رواج بدعت ها و تحریف حوادث واقعی کربلا، نگرانی های عمیقی  را در پی داشته است،ضرورت دارد نخبگان دانشگاهی، نهادها و مراجع دینی،باروشنگری و فرهنگ سازی، سنت های راستین ماه محرم وصفر را از اتهام تحریف ها و بدعت های ناصواب و انحرافی،مبرا نمایند و بهانه‌ های اسلام هراسی امپراطوری رسانه های غربی را خنثی کنند