آقای سخنگو! این ره به ترکستان هم نمی رود

جامک: رضا رستمی
نگارنده سال ها پیش و در دوره مجلس گذشته در یادداشتی به برخی از نمایندگان با عنوان انجام وظیفه یا اعمال سلیقه مواردی را متذکر شده و به اعمال فشار های غیر قانونی و دور زدن قانون برای کسب وجه و جمع آوری رای هشدار داد، اما ظاهرا این دور باطل همچنان ادامه دارد‌.

این روز ها باز هم همان داستان تکرار شده و… باز هم در نزدیکی انتخابات مجلس بازار تبدیل بخش به شهرستان و دهستان به بخش و روستا به دهستان و… داغ شده و افرادی برای خود در حال دوختن کلاه از نمدی هستند که آثار منفی آن را بار ها همه دیده ایم.

نماینده مجلس و استاندار در این رابطه هرکدام شرح وظایف خود را دارند و قطعا باید در مقابل آنها، خود پاسخگو باشند.
سوال برانگیز ترین موضع گیری در این رابطه را فردی با عنوان سخنگوی ستاد اصلاح طلبان حامی روحانی انجام داده و افاضاتی فرموده اند که هیچ ربط و تناسبی (در صورت صحت عنوان اعلام شده که مربوط به سالها قبل است) با شرح وظایفشان ندارد.

فرض را بر این می گذاریم که در این رابطه بین نماینده مجلس و استاندار اختلاف نظری هم وجود داشته باشد، سخنگوی ستاد اصلاح طلبان حامی روحانی (!!!!!!) در این ماجرا چکاره است که پس از سال ها از خواب بیدار شده و در پشت عنوانی نامتعارف سنگر گرفته و اعلام موضع می نماید.

هنوز انشقاق ها و بیانیه ها و اختلاف افکنی هایی که این افراد و دوستانشان تحت عنوان شورای سیاست گذاری اصلاح طلبان استان، در فضای سیاسی و اجتماعی استان ایجاد نموده و هنوز هم دودش در همین فضاها موجود است را کسی فراموش نکرده است.

در آن روز ها به بهانه مخالفت به عملکرد جناب آقای مروارید (استاندار وقت) چه آسمان ها و ریسمان ها که نکردند و وا مصیبت ها که سر ندادند، تا جایی که ایشان به ناچار پرده از برخی حقایق برداشته و تنها گوشه ای از فشار ها و سهم خواهی هایی که به ناحق بر ایشان وارد شده بود را در آخرین روز صدارتش بیان کرد.

هنوز یادمان نرفته است به نام جبهه اصلاحات چه ظلم هایی که به اصلاح طلبان روا داشتند، در حافظه مان باقی مانده است که چگونه ابتدایی ترین اصول اخلاقی و حتی حزبی را برخی ها به نام اصلاحات زیر پا گذاشتند که امروزه موجبات دل سردی و یاس و پراکندگی اصلاح طلبان واقعی را فراهم نموده است.

جناب آقای سخنگوی ستاد اطلاح طلبان حامی روحانی!!!!! این حنا دیگر برای کسی رنگ ندارد، طرحی نو باید در انداخت، شما که در پشت عنوانی مجعول و در صورت صحت، پایان یافته، این همه بر دیگران می تازید و تهمت روا می دارید و تحقیر می کنید آیا با خود فکر کرده اید از جانب کدام اصلاح طلبان سخن می گویید؟! آیا این حق را به دیگران هم میدهید که فکر کنند احتمالا همان داستان دوران آقای مروارید در سهم خواهی های نا مربوط برای استان در حال تکرار شدن است؟

نماینده محترم که خود زبان گویا و بیان غرایی دارد، چه حاجت که همچون شمایی پای در میدان پاسخگویی و توجیه عملکرد ها به جای ایشان بگذارید؟ ( که یادآور دوستی ….) است .

خدمت شما و همه انانی که تحریکتان کرده اند تا چنین سخن بگویید عرض میکنم این نوشته به هیچ وجه به معنای دفاع از استاندار و یا معاونین ایشان نیست، چه اینکه بیشترین انتقادات را نگارنده به صورت مکتوب منتشر نموده ضمن اینکه انتقاداتی نیز به عملکرد نماینده ی محترم داشته و دارد.

سخن این است که هرکس باید جایگاه خود را بداند و به قانون تمکین کند، هم در سخن گفتن و هم در خواستن حق، که اگر اینگونه نشد وضع همینی است که همه میبینیم و به قول مثل معروف : «دیوانه ای سنگی در چاه انداخت و…»

طنز تلخی است سخنگوی ستاد اصلاح طلبان حامی روحانی برای دولتی که ظاهرا در مستقر شدنش نقشی داشته اند (که حتی این ظاهر داستان هم محل مناقشه جدی بوده و به شدت زیر سوال است) برای همان دولت شمشیر از نیام کشیده و هل من مبارز میطلبد… و احتمالا فردا روز باز هم تحت لوای همین نام در پی جلب حمایت و اعتماد افکار عمومی برای کسی دیگر خواهند رفت و انتظار هم دارند که تاثیر کذار باشند… زهی خیال باطل.
تا زمانی که با مردم صادق نباشیم، تا روزی که به تمام وجود خود را در مسیر اصلاح واقعی قرار ندهیم، تا منافع فردی و پست و مقام و خواسته های خود را فدای منافع عمومی جامعه نکنیم، تا که در همه حال قانون برایمان فصل الخطاب نباشد راه به جایی نخواهیم برد و بالاخره روزی دم خروس تمامیت خواهی، انحصار طلبی، و منفعت طلبی شخصیِ مان بیرون خواهد زد، چه ادعای اصلاح طلبی داشته باشیم چه ذوب در جریان اصولگرایی، و روزی اکثریتی فریاد بر خواهند اورد که «دیگه تمومه ماجرا…» و همه را به کناری خواهند زد… اما ایران و اسلام خواهند ماند.

جناب آقای سخنگو!!! دنیا خیلی کوچک است، ایلام هم که کوچک تر از آن، و ما و شما هم که ذره ای ناچیز هستیم از آن دنیای کوچکتر، و در این معادله ی کوچک‌ اندر کوچک آدم ها خیلی زود به هم می رسند، نمی رسند؟ بماند برای بعد…