روحِ زخمیِ جامعهٔ من!

جامک – عبدالصاحب ناصری
دیروز؛ شنبه ۱۳۹۷/۱۲/۱۸، حوالی عصر، در حالی که زمستان تنها ۱۱ قدم با منزل بهار فاصله داشت، صدای رگبارهای ممتد در فضا پیچید و به فاصلهٔ زمانی اندکی در خروجی خبرگزاری ها و رسانه های محلی خبر قتل سه نفر از اعضای یک خانواده قرار گرفت!
خبری که شرح جزئیات آن بر جان و روان جامعه زخم های عمیقی نشاند!
این حادثهٔ ناگوار، تکرار و تعدد زیادی دارد!
فاجعه هایی که می شد با درایت بیشتر و در حضور مسئولیت اجتماعی و نوع دوستی، مانع وقوع آنها گشت!
دیگر کشی و خودکشی بلایی است که دیرگاهی بر جان اندوهناک جامعهْ من نازل گشته و تبعات جبران ناپذیری بر روان اجتماع تحمیل نموده است.
قربانیان این فجایع رو به تزاید صرفاً مقتولان و خانواده های آنها نیستند که باید بارسنگین مصیبت را بردوش بکشند، قاتل و خانواده و بستگان او در فضای عشیره ای و ساختار ایلیاتی و قبیله ای موجود استان ما نیز قربانی سیستم های رسمی و غیررسمی ناکارآمد متعدد هستند!
نطام رو به زوال و اضمحلال آموزشی و تربیتی ما ( در دورهٔ عمومی و عالی) که سالیان متوالی فراوانی از عمر مخاطبین را صرف محفوظات بی بر و ثمر یا کم بهره می کند و از آموزش مهارت های اساسی زندگی دچار فروماندگی و فرومایگی شده است، اولینِ سیستم های ناکارآمدی است که باید در بازتعریف عملکرد آن چاره اندیشی کرد.
دستگاه های فرهنگی، تریبون ها، نهادهای مدنی، سمن ها، تشکل ها و احزاب سیاسی، مراجعی که تکلیف قانونی پیشگیری از وقوع جرم برعهده دارند، نیز در دفع این بلای هستی سوز یا فاقد برنامهٔ مدون و چسم انداز هستند و یا توفیق چندانی در اجرای برنامه نداشته اند.
گروه های مرجع، متنفذین اجتماعی، گروه های مداخله گر، اهالی حل و عقد و تحصیل کردگان حوزوی و دانشگاهی، در فرونشاندن این آتش درگرفته در خرمن حیات اجتماعی که دود برخاسته از آن بی تردید در چشم همگان فرو خواهد رفت، رد و اثر با برکتی از خود بجای نگذاشته اند!
این پرسش و مطالبهٔ حقی است که در برنامه های حاکمیت در معنای عام آن و در قوای سه گانه و سایر مراکز تصمیم گیر ، مواجههٔ غیرشعاری و گره گشا با این مصیبت ها از چه درجه ای از اهمیت برخوردار است؟
روی دیگر این سکه که خود مردم و خانواده ها هستند، تا چه اندازه در راستای از بین بردن زمینه های شکل گیری این فجایع، گام پیش نهاده اند؟
پدر، مادر، برادر و خواهرم، ما همه در پیدایش و پیوستگی این ناگواری ها نقش و سهم داریم، گاهی با سکوتمان، گاهی با تأییدمان، گاهی با بی عملی مان، گاهی با بی میلی و بی محلی مان و گاهی دیگر…
به نظر می آید شکل گیری مجموعه ای مرکب از تمام علایق و سلایق در حوزه های مختلف و نیز کانون های محلی آموزش دیده با رویکرد اخلاقی- تربیتی- ‌فرهنگی، برای پیشگیری از این فجایع، از ضروری ترین تکالیف مردم و حاکمیت باشد.
عموم عزیزان را به اظهار نقد و نظر پیرامون این موضوع دعوت می نمایم.