رسول رسای رسانه ها…

روز خبر که خود مردم اند، در همین نزدیکی، در هیاهوی زندگی، در پیچاپیچ کوچه های مهجور، درترافیک آهن و دود، در همهمه بازار، در کنار بساطی که بساطی نیست، در کنار کودکان کار، همقدم با رفتگران صبح، ساده و صادق، جاری در انبوه رهگذران واپسین ثانیه های روز، در دل انگیزی گرگ و میش غروب های شهر، در زندان های مبهم، در خونبارش لحظه های ترور، در چکاچک ماشه تفنگ، در عصر داعش، عصر مثله انسان، در هزاهز پرچم جنگ ها.
در حادثه های ناگهان، در آتش سوزی جنگل ها، در سیل و صاعقه و زلزله در پرونده های رانت و اختلاس و دستگیری و بازدداشت، در پشت میله های زندان چراغ به دست در تاریک زار توقیف، آزادی، فرهنگ، انسانیت، دانایی و مانایی را منتشر می کنند. متعهدانه و با مداومت با تیترهایی برای استیفای مطالبات صنفی؛
چرا مطبوعات مرکزی روز به روز فربه تر ومطبوعات محلی روز به روز لاغرتر؟
چرا یارانه ها به یاری مطبوعات استانی نمی آیند؟
آقای وزیر لطفا صدای مطبوعات محلی را بشنویید!
ما شهروند درجه دوم نیستیم.
ما مرکز ثقل فرهنگ بومی هستیم
سیاه لشکر مافیای زر و زور و قدرت نیستیم. پلشتی های شب زدگان را در بوق و کرنا نمی کنیم. رسول رسانه رسای مردم بی صداییم.
ما خبرنگار روزگار حوادث حادیم
گزارشگر جسور محرمانه های مستور
و این بهترین بهانه ست برای این خبر؛
آمار خبرنگاران زندانی در جهان بیشتر و بیشتر از زندانیان سیاسی است و ما فارغ از همه تهدیدها و خطرها ناگزیر از افشاگری هستیم
آنجا که راهزنان به بانک ها کانال زده اند، آنجا که هزاران میلیارد بیت المال، مال الببت تعریف شده و از خاور دور سر در آورده، عصری که دکل های نفتی برگ برگ روزنامه ها را به آتش کشیده،(خبرهای داغ) عصر ازدحام بابک ها و شهرام ها، عصر صف صفدرها و دخترها و آقاها و آقازاده ها، عصر چپ چپ، راست راست، عصری که از برخی بزرگان بانکی صدقی و صداقتی ندیدیم و نگهبانان بیت المال رستگار نشدند.
عصر یک شبه پول پارو کردن، روزگار حراج امانت ها، روزگار میزها و زیر میزی ها، روزگار صندلی های داغ، روزگار مدیران نقره داغ، عصر فیش و مات رانت های نجومی
آری روز خبرنگار پر رمز و راز از در راه است، رفته رفته پیام های تبریک مصلحتی از راه می رسند و ما وقایع نگاران حقیقت مدار یادمان باشد که؛
مردم از طبق معمول ها خسته اند
از اخبار بی هویت خسته اند
از واژه های تکراری خسته اند
از تهمت و افترا خسته اند
از سیاست و سیاسی کاری خسته اند
حالا دیگر شبکه های اجتماعی موبایلی به دستیاری ما همت گمارده اند. تلگرام تند، زود، سریع به سراغ مان می آید، تلگرام تلنگری ست به عصر خفتگان و جهل زدگان، نگذاریم شبکه های موبایلی ما را تسخیر کند.
به مجازها اعتماد نکنیم مردم تشنه دنیای حقیقی اند نه دنیای مجازی. مجازها آدرس های راست و درستی نمی دهند همانطور که به ساعت های کاسیو نمی شود اعتماد کرد نمازمان را قضا می کنند.
لطفا سخنی نو آوریم که نو را حلاوتی دگرست.
لطفا ‘قولوا الحق ولو کان علیکم.’
یا سخنی داشته باشیم دلپذیر یا دلی داشته باشیم سخن پذیر!
همکار فرهمندم روزت مبارک!