محیط‌زیست رسالت خود را فراموش نکند

«با توجه به افزايش روزافزون خودروها در شهر ايلام چاره‌ای جزء برداشتن درختان براي تعريض خيابان وجود ندارد.» اين جمله را 13 بهمن 94 خبرگزاري ايسنا-منطقه ايلام به نقل از يکي از معاونان محیط‌زیست استان ايلام منتشر کرد.

دفاع از تخريب محیط‌زیست آن‌هم از سوي مسئولان نهادي که طبق اصل پنجاهم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران وظيفه حفاظت از محیط‌زیست دارد و بايد تضمین‌کننده بهره‌مندی صحيح و مستمر از محیط‌زیست باشد نه‌تنها جاي تعجب دارد بلکه تأسف‌برانگیز است .

سازماني که ضمن حفظ تعادل مناسبات زيستي موجبات توسعه پايدار را فراهم آورد خود به مدافع تخريب محیط‌زیست بدل شده است. مفهوم توسعه پايدار ناظر بر اين واقعيت انكارناپذير است كه ملاحظات مربـوط بـه اكولـوژي می‌تواند و بايد در ديگر فعالیت‌ها به كار گرفته شود، و بـه اين معنا است که تلفيـق اهـداف اقتـصادي ، اجتمـاعي و زیست‌محیطی بـراي حداکثر سازی رفـاه انـسان فعلـي بـدون آسـيب بـه توانـايي نسل‌های آتـي بـراي بـرآوردن نيازهايشان است.

توسعه پايدار باید بتواند نيازهاي نسل فعلي را بدون ايجاد اشـكال در توانايي نسل‌های آينده در برآوردن احتياجات خود تأمين كند و سازمان‌هایی نظير سازمان محیط‌زیست يکي از نهادهايي است که وظيفه ذاتي در قبال تحقق اين هدف دارد.

در دو سال اخير شهرداري ايلام با اجراي طرح کم کردن عرض پیاده‌روهای سطح شهر و افزودن آن به سواره‌رو نه‌تنها عملاً امکان تردد پياده در سطح شهر را کاهش داده بلکه با قطع درختان کهن‌سال شهر را از نعمت فضاي سبز شهري محروم کرده است. اتفاقي که در ايلام در حال رخ دادن است می‌توان با قرون‌وسطی مقايسه کرد که در طراحي شهرها کاهش فضاي نرم شهري و کاهش فضاي سبز در فضاهاي شهري صورت می‌گرفت.

قطع درختان به‌منظور عريض کردن سواره‌رو و يا ايجاد جاي پارک براي خودروها اگر هم قابل دفاع باشد (از ديدگاه عقلانيت ابزاري) قطعاً دفاع از آن وظيفه سازمان محیط‌زیست نيست