جستاری در مورد کابینه و وزارتخانه آینده ساز کشور

جامک – محسن شفیعی

وزارتخانه ای که طبق قانون ، بیست و هفت وظیفه قانونی بر عهده اش نهاده شده است تا با سرمایه گذاری انسانی از کودکستان‌ها و تربیت کودکان لازم التعلیم تا سطوح متوسطه و به عنوان منبع پایه ای و تأمین نیروهای مورد نیاز وزارتخانه های علوم و آموزش عالی و بهداشت و درمان و آموزش پزشکی بتواند نسبت به تربیت نیروهای مورد نیاز همه وزارتخانه ها ، کشور را به سوی خودکفایی انسانی و تخصصی رهنمون نماید .

اینک در میان وزرای پیشنهادی دولت جناب رئیسی، وزیر آموزش و پرورش بیش از بقیه وزیران مورد توجه و نقد جامعه قرار گرفته است و این به لحاظ اهمیت جایگاه فرهنگ و آموزش و نقش حیاتی این وزارتخانه قابل تبیین است که به نظر می رسد در هر دولتی باید زبده ترین و توانا ترین نیرو ، باسواد ترین و کارآمد ترین عنصر و شناخته ترین و فرهیخته ترین فرد فرهنگ ساز کشور برای این منصب مهم در نظر گرفته شود .

در حالیکه تنها سابقه کاری قابل اعتنای گزینه پیشنهادی، مدیریت بنیاد فرهنگی رضوی مدارس عام المنفعه امام رضا بوده است و معلوم نیست تا چه میزان با ساختار، شرایط و مختصات این وزارتخانه تناسب داشته باشد؟

متأسفانه به دلیل ساختار دیوانسالاری و بوروکراتیک این وزارتخانه که شدیدا تمرکز گراست، نخبه گزینی در سیستم مدیریتی آن نه تنها نمود چندانی نداشته بلکه به شدت نخبه گریز شده است و زمانی وضع را بیشتر آشفته و نابسامان خواهد کرد که بدانیم نگاه ایدئولوژیک و تنگ نظری های افراطی مجالی برای ظهور و بروز نیروهای خلاق و کارآمد و توانمند باقی نگذاشته و به کوچ فرهیختگان و نخبگان از این وزارتخانه انجامیده است و کسانی هم که به دلایل گوناگون باقی مانده اند ، انگیزه و اشتیاق از آنان گرفته شده است . و همین مسئله به یکی از اساسی ترین عامل گسیختگی و فاصله نیروهای صف و ستادی در این وزارتخانه بدل شده است .

اگر به این مشکلات ، کمبود نیرو و کادر آموزشی، ناهماهنگی در تربیت نیرو برای رشته ها و دروس مختلف مورد نیاز ، ناموزونی در توزیع نیرو در جغرافیای کشور ، کمبود فضای آموزشی و غیر استاندارد بودن برخی از فضاهای آموزشی ، نادیده انگاری موقعیت و منزلت فرهنگیان و بی توجهی به معیشت آنان و طبقاتی شدن نظام آموزشی در کشور که هر ساله منجر به حذف با استعداد ترین فرزندان این مملکت می شود و بسیاری مشکلات دیگر را به سیاهه مشکلات آموزش و پرورش اضافه کنیم ، در می یابیم که وزیر آموزش و پرورش باید شناخته ترین و برجسته ترین و علمی ترین فرد کشور پیشنهاد و معرفی شود نه اینکه سمت و سوی این وزارتخانه معطوف به نگاه تغلیظ ایدئولوژیکی و جناحی و یا نسبتهای فامیلی بوده که قطعا نارضایتی های فرهنگیان را بیش از گذشته به دنبال خواهد داشت .