خلاقیت از صدا و سیمای ایلام خداحافظی کرده است

پايگاه خبري جامك: مهدي كاكاخاني/ گسترش روزافزون رسانه های جمعی و افزایش قابل توجه تولید محتوا در شبکه های دیداری، شنیداری و رسانه های اجتماعی فرصت انتخاب متنوع را در اختيار مخاطبين قرار داده است.
با توجه به امكان دريافت شبكه هاي استاني بر روي كانال هاي ماهواره اي و فراهم بودن زمینه مقايسه توليدات مراكز استان ها با یکدیگر به راحتي می توان سطح کیفیت ها را سنجش نمود و همين امر كار تهيه كنندگان و كارگردان هاي تلويزيوني در مراكز استان ها را بسیار سخت كرده است.
سيماي مركز ايلام از جمله مراكزي است كه دوره هاي پرفراز و نشيبي را پشت سرنهاده است. هرچند نمودار رشد اين رسانه همراه با نوسانات قابل توجه بوده است اما در يكسال اخير شاهد افت محسوس در توليد برنامه هاي اين شبكه هستيم. مي توان ادعا داشت كه برنامه هاي خلاقانه به كلي فراموش شده و تولید کارهای کليشه اي و كپي برداري از برنامه های قبلي نهادینه شده است.
استفاده از دکورهای آماتوری و اجرا در فضاهای باز، مجری های تکراری با پوشش های یکنواخت، اکتفا کردن تنها به تغییر نام پی در پی برنامه های محلی بدون توجه به تولید محتوای جدید و عدم اضافه کردن آیتم های نوآورانه، به حاشیه رفتن هنرمندان محبوب مردمی و عدم استفاده از کارگردان ها و تهیه کنندگان کارآمد و با تجربه همه و همه منتج به افت قابل توجه کیفیت برنامه های صدا و سیمای مرکز ایلام شده است.
در دوره ها و سنوات گذشته شاهد تولید نمایش های طنز اجتماعی نقادانه و تاثیرگذار با حضور هنرمندانی مانند  «هاشم پالیزبان»، «حسن تولیده» و …. بودیم و همین امر علاوه بر جذب مخاطبین داخل استان،  بیشتر مردم استان های همجوار را هم علاقه مند به تماشای سیمای مرکز ایلام نموده بود اما الان قضیه برعکس شده و به دلیل نبود برنامه های مخاطب پسند و خنثی بودن برنامه های تولیدی که فاقد هرگونه پیام لازم می باشند، مردم ایلام به سمت استفاده از برنامه های تولیدی مراکز  استان های «لرستان» ، «کردستان» و «کرمانشاه» تمایل پیدا کرده اند.
به نظر می رسد سیاست گذاری حاکم بر سیمای مرکز ایلام بر محور تولید برنامه های خنثی و خاکستری هست و از رسالت اصلی خود که مبتنی بر تقویت فرهنگ بومی و محلی، تولید برنامه های امیدبخش، معرفی ظرفیت های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی می باشد، از وظیفه رسانه ای خود که همانا بایستی پیگیر مطالبات مردم و انعکاس دهنده مشکلات جامعه باشند، فاصله معناداری گرفته شده است.
در این نوشته قصد پرداختن به مصادیق و برنامه ی خاصی نیست بلکه هدف یادآوری هست تا مدیران و تصمیم سازان صدا و سیمای مرکز ایلام قدری به بازخورد برنامه های خود توجه نمایند  و در زمان واگذاری آنتن به کارگردانان و تهیه کنندگان برنامه های مختلف،  مقوله مهم ارزیابی و کیفیت سنجی را در رتبه اول قرار دهند.
سعی شود از ظرفیت نیروهای آگاه و توانمند بیشتر استفاده شود و از حضور هنرمندان مردمی که در بین جامعه محبوبیت زیادی دارند بیشتر بهره گیری گردد.
به نظر می رسد در داخل مجموعه سازمان تشکیل کارگروه بررسی و نقد برنامه ها با حضور افراد صاحب نظر ضروری بوده و این امر می تواند به غنای برنامه های تولیدی این مرکز کمک شایان نماید.
اگر بتوان در پایان هر برنامه ی تولیدی نشست های تخصصی نقد و بررسی تشکیل داد بدون شک تهیه کنندگان با حساسیت های بیشتری مسوولیت ها را تقبل نموده و علاوه بر آن افراد ناتوان و کم تجربه نیز جرات پذیرش کارهای مهم را نخواهند داشت.